Gott að liggja í sandinum í Skarðsvík

Hvað skiptir máli? Geta verið róleg og hugsað skynsamlega? Hvað er gaman við ad vera alltaf skynsamur? er það ekki línan þar á milli sem maður er að leita að? vill maður finna þessa línu eða er það spennan við að leita að henni sem gerir hlutinna áhugaverða, eftirminnanlega og ef til vill lærdómsríka? legg áherslu á “ ef til vill” þvi það virðist vera að sumir hlutir séu þannig gerðir.. eða maður þannig gerður.. að það virðist alveg sama hvað maður hleypur oft á sömu hurðinna þá læriri maður ekki. já auðvita gerir maður sér grein fyrir þvi en það er samt svo skrytið... virðist ekkert skipta máli þó maður dundri á hurðinna með öllu sínu afli, maður lærir ekki.... eða er það að maður vill ekki læra!! Er maður ad flyja hluti, ómeðvitað og meðvitað, vill samt ekki viðurkenna það fyrir sjálfum sér? Af hverju er maður að leita? hvað heldur manni réttu megin við línunna? hvað skiptir mann máli? Held að maður sjálfur skipti mestu máli. Ef maður er ekki sáttur við sig og það sem maður gerir og það sem maður er að gera þa koma upp árekstrar við mann sjálfan.
Skiptir ekki mestu máli að vera sát og þegar því marki er náð er allt annað bara bónus. bottom line... það er ekkert sem gerir mann sáttan eða hamingjusaman nema maður sjálfur. Í framhaldi af þvi er svo auðvelt að deila þvi með öllum, það er eigin geislun, viðhorf og framkoma sem aðrir sjá. Það ætti að vera eitthvað sem er eðlilegt framhald af þer þvi þú ert þú, ekki eitthvað sem þú þarf að búa til eða eitthvað sem þú þarft að reyna að ná í og halda uppi. Ef maður hugsar fyrst hvað finnst hinum .. en ekki hvað finnst mér þá er maður farin að leggja mat mans sjálfs í annara hendur. Hvað gerir það fyrir mann sjálfan? leiðir það ekki til þess að maður fer ad efast um eigin hugmyndir og hugsanir? fer maður ekki að treista á að aðrir segi manni hvað manni eigi að finnast þvi maður treistir ekki lengur sínu eigin. Það leystir mann einnig undir ákveðni ábyrgð, maður hleipir engum að sér þvi það veit engin í raun hvað þer finnst eða hvað þitt er þvi þú ert farin að fylgja því sem öðrum finnst en ekki það sem þér finnst. Þeirra verður þitt.
Svo byrjar baráttan... þín innri barátta, sem leiðir til niðurrifs því þú upphefur það sem öðrum finnst en rífur niður það sem þér finnst og það skiptir i raun ekk máli þó þú fáir hrós eða viðurkenningu fyrir þitt einhverntíman á leiðinni því þú ert svo fyrir löngu hætt að treysta þínu að það verður verðlaust, alveg sama hvað sagt er um það.
Mundu það ert þú, þitt álit, þínar tilfiningar sem eiga að lifa og skipta máli.. ekki annarra.